PAROPARONG BUKID... NA LILIPAD LIPAD

Isang article lang. Isa lang. And then I'm in.

Isang email ang bumulaga sa akin nung karaang araw. I got an interview for a writer. Interview went well. Binigyan ako ng unang assignment. Isang article. Isang topic. Maximum of 500 words. Pag okay pasok, pag hindi ligwak. Kinakabahan ako. Ramdam ko ang patak ng bawat minuto. Malapoit na ang deadline ko. Shet.

Ilang araw na rin akong tulala. ilang beses ko na ring binuksan ang notepad sa computer pero hanggang dun lang talaga. Hindi ko mbuo ang isang sentence para simulan ang article ko. Masyado akong maraming naiisip. Masyading maraming ideya. Pro pag sunusulat ko na, hindinagtutugma sa gusto kong sabihin. Mali. Ulit uli. hanggang antukin at ipagpabukas na ang gagawin. tatlong araw na rin ang lumipas pero ni tuldok hindi ko alam kung san ilalgay.

Aminado akong kinakabahan ako. Ito ang unang pagkakataong susubok ako sa isang trabahong gusto ko talaga. ganito pala ang pakiramdam pag sinusunod mo ang passion mo. Nakakaba talaga. bawat oras alam mo ang patak. Shet talaga. Anghirap. Hindi ako makapagisip ng maayos. Hindi ko alam kung paano sisimulan ang unang talata. Ayoko ng komplikado. Simple lang dapat at may punto. pero 500 na salita lang dapat. Pano to?

Itutuloy.... 

PNOIA